14 januari 2025

"Nog," zei ze. En ze graaide naar de overrijpe bramen in de struiken aan de kant van de weg. 

Het was een ochtend vol gemopper. We waren allebei moe opgestaan. Tussen half spel en zeurliedjes vroeg ze voortdurend "mama pakken,.." Ze legde haar hoofd onder mijn kin en ik zoende ze in haar nek. Mijn kleine meisje in haar veel te grote pyjama.

Daar stond ze dan. Met in haar hand het popje van toen ik zelf klein was. Stil- naast de plassen. "Water". En in de weerspiegeling vond ze zichzelf. 

Modder aan de schoenen, de eerste verkleurde bladeren, klaprozen in het maisveld- Het is september. 

"Pakken, mama,.. pakken.”

___________

Anke, 4 september 2025